Egun batean etxera iristen zara eta ikusten duzu. Baina ikusten zaitu?

Bai. Baina… bai?

– Zein polita zauden!

Aurrera jarraitzen duzu.

– Faltan bota zaitut!

Baina orban bat duzu hemen… hor… hau gaizki dago, eh? Baina zer da hau? Hau ez dago ondo…

Eta giroa arraro dagoela ikusten duzu. 16 urte dituzu. Dena desberdina da, baina berdina.

Zure bizitza egiten duzu. Lagunak ikusten dituzu, familiarekin zaude. Zu zara, baina ez.

Egunak, asteak, hilabeteak, urteak pasatzen dira. Dena arraro jarraitzen du. Tortillak erretzen dira, erantzun zakarra ematen dizu, gauzak ezkutatzen ditu.

Asteburuan etxera itzultzen zara. Bera desberdina dago. Gauez paseatzen du, zuk bezala, baina bera etxeko korridoreetatik egiten du eta zuri beldurra ematen dizu diskotekatik itzultzean berarekin topo egiteak.

Igandea da. Joan behar duzu, baina burua hemen geratzen da.

Egia ez izatea nahi ez duzun gauzak susmatzen dituzu, baina dena bat dator.

Egunak pasatzen jarraitzen dute. Tortilla erreak, oihu gehiago, uzkurrago. “Nor da hori?”, “a zer ipurdia”, kilometroak korridoreetatik, telebistarekin elkarrizketak.

Baina “etxera joango naiz erori den ikusteko” eta “ezin dut gehiago”, “bi ordu lo egin dut”, “nire familiarekin gozatu nahi dut eta ezin dut” bezalakoak ere iristen dira.

Eta egun batean “ez dakit zein egun den, baina tira…” entzuten duzu eta zuri betazalak dardarka jartzen zaizkizu.

Begira egoten zara begiratoki horretan, ondoko herriko itsasontziak zenbatzen, bere etiketa duen jaka jantzita. Polita dago. Aurpegia lasai du. Aurpegia lasai dute.

Denbora luzearen ondoren, berriro elkarri begiratzen diote eta irribarre egiten dute. Eskuetan krema ematen diote elkarri “horrela joaten dira orbanak”.

Planarekin bat egiten duzu, baina pilota ateratzen duzu eta paseak egiten dituzue. Ez du hutsik egiten. Ez da gelditzen. Inoiz ez da gelditu.

Txokolatea jaten duzue. Hori da munduko onena eta kito.

Lasai jarraitzen dugu. Ez dago presarik. Jendea lo egiten du eta familiarekin gozatzen du.

Bero egiten du. Bero handia. Eta egun horretan badakizu bera aurrean txokolatea jango duzun azken eguna dela.

Ez diozu eskua askatzen.

Beste egun batean esnatzen zara eta abesti horretan trabatzen dela nabaritzen duzu.

Zein arraroa…

Sukaldera zoaz eta bizitzaz hitz egiten duzue. Mutil-laguna duzun jakin nahi du. Ilusioa egingo lioke.

Ikastera zoaz. Itzultzen zara eta bera margotzen ari da. Beti margotzen du. Gero lagunekin joaten da.

Hurrengo egunean berriro galdetzen dizu:

– Eta noizko mutil-laguna?

Gutxiago ikusten duzu, baina pentsakorrago ikusten duzu. Barre egiten du, beti izan da alaia, baina barre desberdina da. Buruan zerbait gertatzen zaiola eta ilea konpontzen duela dio.

Jendearekin hitz egiten duzu eta ez dizute ezetz esaten, baina bizitzak baietz esaten dizu. Eta txostenek baieztatu egiten dute.

Ez da pianoa entzuten etxean, baina musikak egun osoan jotzen jarraitzen du.

Abesten da. Etengabe abesten da.

50 eta 60ko hamarkadetako abesti gehiago ikasten dituzu ateratzen zaren tabernetan jartzen dizkizutenak baino, baina ez da ezer gertatzen.

Postre gozoa barazkien ordez emateko engainatzen saiatzen da. Txantxagatik barre egiten duzu. Berak barre egiten du. Baina ez du funtzionatzen.

Gaueko irratia, bizitza osoan entzun duena, jada ez dela ideia ona deskubritzen duzu. Amesgaiztoak sortzen dizkio. Beraz, kanpora.

Parrandak itzultzen dira.

Iruzkinak ere itzultzen dira.

“Ai, neska, zer pena, ezta? Izan denarekin”.

Eta zuk pentsatzen duzu: izaten jarraitzen du.

“Buruak huts egin dio?”

Eta zuk pentsatzen duzu: hemen du.

“Beno, adin honekin, zer espero duzu?”

Eta zuk pentsatzen duzu: ondo egotea.

“Zerbait nabaritzen zitzaion, bai”.

Eta zuk pentsatzen duzu: zenbat neurologo titulurik gabe, mesedez.

Argiak piztu behar dira. Itzalek beldurra ematen dute eta telebista, hobe itzalita.

Musika lasaigarri onena da. Eskuekin helduta, hobeto.

Eta abestu.

Etengabe abestu.

Ez genuke talentu lehiaketarik irabaziko, baina jarreraz finalera iritsi eta munduko kopa eraman genezake.

Eguzkitan egotea ere plan ona da, mosto batekin. Eta agurtzen duen jende guztiari irribarre egitea. Oso ondo dagoela esatea.

Atsegina da jendea ikustea.

Jada kostatzen zaigu abestea.

Ospitalean gaude eta dena aldapa gora da. Dena, laztanak eta irribarreak izan ezik.

Argi txikia itzaltzen da.

“¿Dónde está el color, el calor, el olor,
 el charol, el vaivén de La Habana?”

Musikak jotzen jarraitzen du.

Argia itzaltzen da.

Muxu eta gero arte.